یک پژوهش جدید نشان می‌دهد سیارات بیرونی منظومه شمسی، از جمله مشتری، زحل، اورانوس و نپتون، ممکن است حدود یک میلیارد سال پس از تبدیل شدن خورشید به کوتوله سفید، وارد مرحله بی‌نظمی و ناپایداری مداری شوند؛ در حالی که برآوردهای قبلی این بازه را بسیار طولانی‌تر می‌دانستند.
بر اساس این مطالعه، از دست رفتن جرم خورشید پس از پایان عمر آن به‌صورت کاملاً یکنواخت نخواهد بود و فوران‌ها و تغییرات تصادفی در جرم خورشید می‌تواند به‌تدریج مدار سیارات بیرونی را بی‌ثبات کند.
زمین، عطارد و زهره پیش از این مرحله و در دوران غول سرخ شدن خورشید احتمالاً از بین خواهند رفت؛ در حالی که مریخ و سیارات بیرونی می‌توانند برای مدت طولانی‌تری باقی بمانند.
پیش‌تر تصور می‌شد سیارات غول‌پیکر پس از مرگ خورشید ممکن است تا حدود یک کوینتیلیون سال در مدارهای نسبتاً پایدار باقی بمانند و تنها بر اثر عبور ستاره‌های دیگر دچار فروپاشی شوند.
